کاری از فروشگاه آجا-آجا ویرایش و تایپ مجدد: سامان startak.iv@gmail.com
‫ت...ت
‫- تجویونگ! ‫- منم هستم
‫منم هوک سودول!
‫تو دوباره اینجا چیکار میکنی؟
‫ژنرال!
‫ژنرال، سربازان ترگول ما رو پیدا کردن.
‫- برو بیرون ‫- چشم
‫شما باید سربازانِ تانگ باشید.
‫چشمات رو یکذره باز کن و دوباره ببین ‫منو یادت نمیاد؟
‫منم هوک سودول!
‫تویی!
‫همون عوضی های نامرد هستین!
‫- برادر کجاست؟ ‫- با گه پیل داخله
‫ساکت و آروم باشید تا اونا حرفاشونو بزنن.
‫چی؟
‫عوضیا...
‫منم جزوِ فرماندهانِ این لشکرکشی هستم ‫پس کار من دستگیر کردن یا کشتن توئه.
‫ببین من برای کمک به تو، نصف ارتشم رو از دست دادم
‫چرا تو اینکارو با من میکنی؟ چه هیزمِ تری به تو فروختم؟
‫فقط یه لحظه بهش فکر کن! این بی سابقه است.
‫حتی سگ ها هم محبت و کمک رو میفهمن!
‫- میدونی چه کسی در اردوگاهِ پایین کوهه؟ ‫- کی؟
‫ایی مون
‫ایی مون؟
‫همون مردی که خانواده ات رو کشت ‫و قبیله ات رو نابود کرد.
‫ایی مون؟
‫ژنرال!
‫- ژنرال! ‫- چی فهمیدی؟
‫ما همه جا رو گشتیم ولی خبری ازشون نیست.
‫لعنتی...
‫اونا حتماً چیزی توی آستین شون دارن...
‫- ایی مون؟ ‫- درسته
‫اون اومده اینجا که تو رو بگیره.
‫فهمیدم
‫تو سگِ دولت تانگ شدی ‫اونا اول تو رو مثل
‫یه سگ شکاری فرستادن که دنبالم بیای.
‫اما من شکار ایی مون نخواهم شد ‫پس همین حالا منو بکش!
‫بیا منو بکش! منو بکش ‫گفتم منو بکش!
‫چیه؟ نکنه جرئتشو نداری؟ ‫پس خودم تو رو میکشم!
‫من به اینجا نیومدم که تو رو بکشم.
‫تو مگه نمیخوای ایی مون بمیره؟
‫تو نمیخوای اونو بکشی و انتقام مردمت رو بگیری؟
‫تو داری به من میگی که ایی مون رو بکشم؟
‫بله
‫چرا داری اینکارو میکنی؟
‫من برای اینکه زنده بمونم، لباس تانگ رو پوشیدم ‫اما تو دشمنِ من نیستی. تانگ دشمن منه.
‫اگه میخواستم میتونستم بکشمت. ‫من به اینجا نیومدم که به تانگ خدمت کنم.
‫به اینجا اومدم که دِین ام رو به تو ادا کنم. ‫حالا حرفم رو باور میکنی؟
‫بهم بگو
‫تو میخوای من چیکار کنم؟
‫ژنرال!
‫ژنرال! تجویونگ داره میاد پایین.
‫تجویونگ مخفیگاه گه پیل سامون رو پیدا کرده؟
‫نه تنها مخفیگاهش رو پیدا کرده بلکه ‫همه شونو هم دستگیر کرده!
‫چی داری میگی؟
‫منظورت اینه که تجویونگ تمام دزدانِ ‫کوهستان مادو رو گرفته؟
‫بله این مأموریت و لشکرکشی به پایان رسید!
‫غیرممکنه!
‫- اون ممکن نیست بتونه با 100تا مرد اینکارو بکنه ‫- شاید یه کم دور بود
‫اما خودم دیدم که تجویونگ داره گه پیل سامون ‫رو از کوه پایین میاره.
‫سربازان رو آماده کن
‫میخوام وقتیکه به اینجا برسن، همه شونو بکشم.
‫چشم ژنرال!
‫اون گه پیل سامون رو گرفته ‫تجویونگ اونو گرفته...
‫خوبه. حالا که شکار تموم شده ‫موقعِ کشتن سگ رسیده.
‫- خوش آمدید ژنرال ‫- کارِتون عالی بود
‫- همه چیز بخاطر نقشه ی بی اشکالِ تو خوب پیش رفت ‫- افرادِ ایی مون دیدن که تو داری گه پیل سامون رو میاری
‫- گه پیل سامون و سربازان ترگول کجان؟ ‫- اونا آماده ان
‫اونا گفتن گرسنه هستن ‫ما هم بهشون غذا دادیم.
‫گه پیل سامون برای ما خیلی مهمه. ‫کلیدِ موفقیت ما در دستانِ اونه.
‫شما باید خوردن شون رو ببینید
‫برای ما دیگه هیچ غذایی نمیمونه!
‫ایی مون منتظره که ما بریم پایین.
‫اما مجبوریم اونو به طرف خودمون بِکشیم.
‫یه کاغذ و قلم برام بیار.
‫میخوای برای ایی مون نامه بفرستی؟
‫بخورید بخورید
‫ما قصد داریم ایی مون رو بکشیم ‫و بالاخره انتقام مون رو بگیریم.
‫اما ژنرال
‫ما با چندین برابرِ ارتش خودمون درگیریم.
‫خب؟
‫تازه ایی مون رو هم نباید دستِ کم گرفت.
‫اینجا خونه ی ماست
‫حتی سگ ها هم توی خانه هاشون ‫جور دیگه ای پارس میکنن.
‫آره ولی
‫حالا می بینی
‫حتی اگه کشته بشم هم ایی مون رو میکشم.
‫چی؟ تجویونگ اومدن به پایین رو متوقف کرده؟
‫بله ژنرال
‫اون وسط راه یه اردوگاه زده ‫شاید اون نقشه ی شما رو فهمیده
‫یه دستور مکتوب براش بفرست ‫که فوراً به اردوگاه برگرده.
‫ژنرال!
‫تجویونگ یک پیغام فرستاده
‫اون چی گفته؟
‫اون تقاضای یک ملاقاتِ تنهایی رو کرده.
‫ملاقات تنهایی؟
‫در دهانه ی دَره فقط با 10 نگهبان
‫- شما میخواید برید دیدنش؟ ‫- ممکنه یه تله باشه
‫من درخواستشو قبول میکنم. باید بدونم اون ‫دنبال چیه که دوباره مثل گی پو غافلگیر نشیم.
‫- بیاید بریم ‫- چشم ژنرال
‫من بهت دستور دادم به اردوگاه برگردی ‫معنی اینکارت چیه؟
‫من ذهنت رو خوندم
‫چی؟
‫میدونم داری به چی فکر میکنی ‫و چه نقشه ی شرارت باری کشیدی
‫اینجوری بهتره. تو مثل روز های اولت شدی
‫من و تو هرگز نمیتونیم در یک طرف باشیم
‫- وقتی که ما به اردوگاه برگردیم، همه مونو میکشی ‫- خب پس میخوای تا ابد اینجا بمونی؟
‫من خودم دزدان کوهستان مادو رو به چانگ آن ‫برمیگردونم. پس برگرد برو و منتظر باش.
‫به نظرمیرسه تو ازم میخوای که بکشمت.
‫نصفه و نیمه درست گفتی
‫منظورم این بود اگه سد راهم بشی، میکشمت.
‫عوضی آشغال
‫این سرکشیه!
‫تو شکستِ ترحم انگیزت رو در ‫کوهستان گی پو فراموش کردی؟
‫زندگی تو در دستانِ من بود
‫اینجا کوهستان مادو ــه ‫اوضاع اینجا فرق میکنه
‫تو ایی مون هستی و من هم تجویونگ ‫چی تغییر کرده؟
‫خیلی خب. زیاد معطل ات نمیکنم
‫من با ارتشم برمیگردم و همه ی شما رو میکشم! بریم!
‫هی، دستام بی حس شدن ‫یالا بازم کن
‫زودباش
‫به اردوگاه تون برگردید و سربازان تون رو بیارید
‫حله
‫تو باید دقیقاً همون کاری که بهت گفتم رو انجام بدی.
‫یک اشتباه میتونه همه ی ما رو با هم به کشتن بده.
‫من که احمق نیستم
‫- بریم ‫- چشم فرمانده...بریم
‫- امیدوارم بخاطر ما هم که شده موفق بشه ‫- اگه از من بپرسی، اون احمق تر از من به نظر میرسه
‫اون در بینِ مردم خودش یه قهرمانه
‫اون خشم زیادی نسبت به ایی مون داره ‫ایی مون داره. حتماً سخت خواهد جنگید
‫(ارتش تانگ در کوهستان مادو)
‫تجویونگ در نیمه ی راهِ کوهستان مادو ئه.
‫جاه طلبی کورش کرده و اون از دستور سرپیچی کرده ‫و به اردوگاه برنگشته. پس درواقع با شورش یکیه.
‫ما با تمام قوا حمله میکنیم و تجویونگ و ‫زندانی های ترگولی رو نابود میکنیم.
‫- فهمیدید؟ ‫- بله ژنرال
‫ژنرال. کوهستان گی پو رو یادتونه؟ ‫من دوست ندارم به سمت اونا برم.
‫- شاید بهتر باشه اول دلیل اینکارشون رو بفهمیم ‫- بله ژنرال
‫اینا همون افرادی هستن که ‫ما رو در گی پو نابود کردن.
‫اگه دوباره مثل اونجا برامون تله گذاشته باشن...
‫ما نمیتونیم بخاطر شکست قبلی مون بترسیم همین روحیه ی ‫شکسته ی شما باعث شده تجویونگ خودشو بالا ببینه.
‫ژنرال...
‫یه گروه دیده بان اول کاملاً منطقه رو بررسی میکنن
‫تا اینکار انجام نشه، نیرو های اصلی حرکتی نمیکنن ‫اینطوری دوباره ازشون شکست نمیخوریم.
‫- فهمیدید؟ ‫- بله ژنرال
‫ژنرال
‫ژنرال، ارتش ایی مون هنوز حرکتی نکرده.
‫اون با اتفاقی که در گی پو افتاد، عجولانه عمل ‫نمیکنه. اون اول دیده بان هاشو میفرسته.
‫گه پیل سامون کجاست؟
‫اون با سربازانش در دهانه ی دَره مخفی شده
‫باید کاری کنیم که به نظر برسه ما در اینجا آماده ی نبرد هستیم.
‫- مشعل ها رو روشن کنید و بذارید اونا ما رو ببینن ‫- چشم برادر
‫زمانی که نبرد شروع بشه، ما از طریق کوه های ‫غربی از کوهستان مادو میریم بیرون.
‫من هنوز نگران پدرم هستم که در ‫چانگ آن گروگان نگه داشته شده.
‫تو نقشه ای داری؟
‫باید قبل از اینکه از اینجا بریم ‫به مخفیگاه ترگول ها بریم.
‫چرا؟
‫- باید پول هایی که گه پیل سامون جمع کرده رو ببریم ‫- وقتی برای اینکار داریم؟
‫همین پول ها زندگی پدرتون رو نجات میده.
‫ژنرال!
‫- دیده بان ها برگشتن ‫- چی پیدا کردن؟
‫هیچ تله ای در این کوهستان پیدا نشده به جاش ‫تجویونگ در اردوگاهش منتظره که بهش حمله کنیم.
‫بله
‫تجویونگ هرگز یک حیله رو دوبار استفاده نمیکنه.
‫ما قبل از سپیده دم کارِشون رو میسازیم. بیاید بریم
‫سریع باشید. دشمن در مقابل ماست
‫- فرمانده. ایی مون داره میاد ‫- چند نفرن؟
‫کل ارتش اش رو آورده
‫یا میکشیم یا کشته میشیم
‫امشب شب سرنوشت سازیه
‫- سرجات وایسا و منتظر دستور من باش ‫- بله فرمانده
‫حالا وقت تسویه حسابه! حمله کنید!
‫حمله کنید! اون دشمن قسم خورده ی ماست! ‫بکشیدش!
‫این دیگه چیه؟ این عوضیا از کجا پیداشون شد؟
‫اونا سربازان ترگول ان! گه پیل سامونه!
‫چی گه پیل سامون؟
‫- اما تجویونگ اون عوضی رو گرفته بود ‫- ما رو گول زدن
‫- باید از اینجا بریم ‫- گول زدن؟
‫تجویونگ دوباره ما رو گول زد؟
‫ایی مون اونجاست! اون مال خودمه! ‫کسی جلوی من نایسته! ایی مون حرومی!
‫همشونو بکشید!
‫زمان زیادی گذشته ایی مون. منو یادت میاد؟
‫من هیچ عوضی ـه وحشی ای که ‫باعث دردسر میشه رو یادم نمیمونه.
‫ای متکبر! سَرت رو گوش تا گوش می برم.
‫نبرد سختی در گرفته
‫بدبختا، اونا دارن برای ما میجنگن
‫برادر. من از این پسره گه پیل سامون خوشم میاد!
‫ژنرال باید از اینجا بریم
‫کی به مخفیگاه میره؟
‫من میرم
‫ما دَم خروجی ـه کوهستان مادو منتظرت ‫خواهیم بود. فقط پول ها رو بردار و سریع بیا.
‫چشم برادر. ماپا بریم.
‫(چانگ آن-تانگ)
‫نخست وزیر شما شخصاً ‫وصیت نامه امپراطور رو نوشتین؟
‫بله. و اعلاحضرت مُهر سلطنتی شون رو پاش زدن.
‫- حالا ما باید چیکار کنیم؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- نباید به ملکه در این باره خبر بدیم؟ ‫- از دستور امپراطور سرپیچی کنیم؟
‫اگه اینو مخفی کنیم و بعداً آشکار بشیم...
‫من وظیفه ام رو به عنوان نخست وزیر این کشور انجام دادم.
‫اما به این خوب فکر کنید. امپراطور بزودی ‫میمیرن و ملکه امور رو به دست میگیرن
‫طبق وصیت نامه، ملکه از لحظه ای که شاهزاده یی چون ‫به تخت نشستن، نباید در امور کشور دخالت کنن.
‫این یه فرصت طلایی برای اینه که دولتی ‫درست کنیم تا دربار اداره اش کنه.
‫منظور شما رو میفهمم اما اینجوری ‫ملکه رو دشمنِ خودمون میکنیم.
‫- اما یه مشکلی هست ‫- مشکل؟
‫- ایی هگو یه چیزایی فهمیده ‫- حقیقت داره؟
‫بله اما نگران نباشید، من وصیت نامه رو جایی ‫مخفی کردم که کسی پیداش نکنه.
‫ایی هگو بدون اون هیچکاری نمیتونه بکنه.
‫چی گفتی؟ اعلاحضرت آخرین حرف هاش رو به وی سنگ گفت؟
‫- من مطمئنم ‫- اگر این یه وصیت نامه نبوده
‫پس حتماً اونا یه گفتگوی پنهانی داشتن.
‫گفتگوی پنهانی...یه گفتگوی پنهانی با نخست وزیر؟
‫اگر این حقیقت داشته باشه ‫نباید نادیده اش بگیرید
‫درسته ملکه. شما باید فوراً وی سنگ ‫رو احضار کنید و حقیقت رو بفهمید.
‫من نمیفهمم
‫چرا اعلاحضرت بدونِ اینکه من بدونم، وی سنگ ‫رو برای آماده کردن وصیت اش احضار کرده؟
‫من وو سونسان خودم اینو میفهمم و تمومش میکنم.
‫نه نمیخواد
‫اگه اون این موضوع رو مخفی نگه داشته ‫بخاطر اینه که امپراطور بهش چنین دستوری داده.
‫یعنی شما این موضوع رو نادیده میگیرید؟
‫اگر خواسته ی اعلاحضرت این باشه، بله.
‫ملکه، این بنیاد قدرت شما رو ‫تهدید میکنه و به ما آسیب میزنه.
‫اگه اعلاحضرت نخواد من هیچکاری نمیکنم ‫پس این موضوع رو فراموش کنید.
‫زن ها...نمیتونم بفهممشون.
‫چطور ممکنه ملکه چنین چیز مهمی رو نادیده بگیره؟
‫منم متعجب شدم
‫اگه کمی بهش فکر کنید، کاملاً قابل درکه.
‫جدی؟ منظورت چیه؟
‫اگه اعلاحضرت بدونِ گفتن به ملکه، وصیت اش رو به وزرا گفته ‫پس حتماً وصیت نامه یه چیزی درباره ی ملکه داخلش هست.
‫ملکه با انتشار و کش دادن این موضوع چیزی به دست نمیاره.
‫یعنی اون به ظاهر نشون داد که نگران شده ‫چون نمیتونه به ما اعتماد کنه؟
‫فکر میکنم اون میخواد خودش تنهایی و بی سروصدا این مشکل ‫رو حل کنه. فکر میکنم بتونیم بگیم که به ما اعتماد نداره.
‫اگه اون نمیتونه به ما اعتماد کنه ‫پس به کی اعتماد کنه؟
‫ما اونو به جایی که الآن هست رسوندیم!
‫ژنرال یه کم آرومتر صحبت کنید. ما توی قصر هستیم.
‫اگه اون نمیتونه به ما اعتماد کنه ‫پس ما هم نصفه نیمه بهش اعتماد میکنیم.
‫ژنرال ممکنه کسی بشنوه!
‫- با این حرفا چیزی درست نمیشه ‫- چی میگی؟
‫این خیلی مهم تر از چیزی هست که فکر میکنید. اگه یه ‫وصیت نامه تنظیم شده، محتواش ممکنه سرنوشت ما رو تعیین کنه.
‫ژنرال ایی هگو درست میگه
‫کی میدونه توی اون وصیتنامه چیه؟
‫لعنتی...
‫هنوز خبری از کوهستان مادو نشده؟
‫- انگار یه نبرد بزرگ درگرفته ‫- برای چی؟
‫اونا فقط یک مشت دزد ان!
‫(کوهستان مادو-اردوگاه ایی مون)
‫- منظورت چیه؟ تجویونگ رفته؟ ‫- وقتی ما داشتیم توی نبرد میجنگیدیم، اثری ازش نبود
‫- منظورت اینه که اون از تانگ فرار کرده؟ ‫- بله شَکی درش نیست
‫پس یعنی اون این همه مدت دنبال ‫فرار از تانگ بوده، نه گه پیل سامون
‫اون از اولش داشت بازی مون میداد! ‫این جنگ دیگه بی معنیه
‫باید عقب نشینی کنیم
‫نه، ما نبردی که شروع کردیم رو تموم میکنیم.
‫میخواید بذارید تجویونگ فرار کنه؟
‫اگه فرار کرده دیگه برای رفتن به دنبالش دیر شده ‫من بجاش دنبال کسی میرم که ازش محافظت کرد
‫منظورتون چیه؟
‫سورینگی کسیه که قول وفاداری از تجویونگ رو گرفت.
‫و هوکچی سانجی و مبارزان غیرتانگی نذاشتن اون اعدام بشه.
‫اونا مقصر فرار تجویونگ هستن
‫بله درست میگید ژنرال
‫من هیچی ندارم که از دست بدم ‫فقط روی گرفتن گه پیل سامون متمرکز بشید
‫چشم ژنرال
‫ایی مون عوضی!
‫خوبم...بسه
‫زخمتون بدتر از چیزیه که فکر میکردم
‫سربازان هم خسته ان ‫شاید بهتر باشه یک روز استراحت کنیم و...
‫ساکت شو یا از اینجا برو
‫ما تعدادی مجروح داشتیم ‫اونا هم همینطور
‫ما این جنگی که شروع کردیم رو تموم میکنیم.
‫فرمانده، چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫چی؟
‫ما درگیر جنگ بودیم که نفهمیدیم چی شده ولی...
‫اینقدر حاشیه نرو، اصل مطلبو بگو
‫ما همه ی پول ها رو از دست دادیم
‫چی؟ پول ها رو گم کردیم؟
‫کی جرئت کرده پولای منو بدزده؟
‫منم نمیدونم. دزدها اجناسِ دزدی مونو، دزدیدن!
‫تجویونگ...کار تجویونگ ـه ‫به جز او، هیچکس دیگه مخفیگاه ما رو بلد نبود.
‫منم به او مشکوکم
‫اون مثل برده ها از ما کار کشید و آخرسر هیچی به ما نداد
‫حالا هم پولامون رو دزدیده ‫ای دزدای...
‫شاید بهتر باشه این جنگ رو تموم کنیم و بریم دنبالشون
‫نخیر!
‫من ایی مون رو میخوام
‫سَر ایی مون، غم از دست دادن پولهام رو جبران میکنه!
‫- همه چی آماده است؟ ‫- بله همه شونو سوار کردیم
‫- ژنرال؟ ‫- اون داخله
‫- تو اینجا بمون ‫- چشم ارباب
‫من آماده ام که برم
‫- مطمئنی تنهایی به مشکل برنمیخوری؟ ‫- من گوم نان رو دارم
‫- تعدادی هم سرباز با خودم می برم ‫- من که نمیفهمم
‫اگه تو نمیخوای اونا رو با پول نجات بدی
‫پس چطوری میخوای اینکارو بکنی؟
‫خودم هم نمیدونم
‫چی؟ نمیدونی؟
‫اگه تو نمیدونی، پس کی میدونه؟
‫من یه نقشه دارم اما نمیدونم جواب میده یا نه.
‫- فکرمیکنم منم باید باهاش برم ‫- اون گفت که نیاز نیست
‫من اینو به تو واگزار کردم ‫من میدونم که تضمینی وجود نداره.
‫ولی سعی خودتو بکن
‫مواظب باش که جون شون به خطر نیوفته.
‫چشم. من هرکاری که از دستم برمیاد رو انجام میدم.
‫- راستی یه چیز دیگه رو فراموش نکنی ‫- شاهزاده سوکیون رو میگید؟
‫چطور ممکنه فراموش کنم؟ من ایشونو هم برمیگردونم.
‫ببین، آهونگ منو هم برگردون.
‫نگران نباش
‫ما به یانگجو میریم که غذا تهیه ‫کنیم. ما تو رو اونجا می بینیم.
‫بله ژنرال
‫شاهزاده
‫پالبو چی گفت؟
‫اون از مردم این اطراف سوالاتی کرده اما کسی خبر نداره.
‫اینکه هیچ خبری نبوده هم خودش خبر خوشه. ‫مطمئنم ژنرال دنبال مون میاد
‫من نگران خودم نیستم
‫فقط میخوام ژنرال سالم باشن
‫تو کی هستی؟
‫گومی هستم، یی گوم
‫چشمانِ درخشانی داری ‫شمشیرزنی دوست داری؟
‫بله هرمردی باید بدونه چطوری شمشیر بزنه ‫اما تو هنوز خیلی بچه ای
‫نه بچه نیستم. میتونم اینکارو بکنم ‫شما به من آموزش میدین؟
‫- چرا میخوای شمشیرزنی یاد بگیری؟ ‫- میخوام مثل پدرم قوی بشم
‫- پدرت کیه؟ ‫- ژنرال ایی هگو
‫ولی تو به مادرت رفتی
‫به من شمشیرزنی یاد بدید
‫قبل از اینکه شمشیر زنی یاد بگیری ‫چیزی هست که باید بلد باشی.
‫شاید حالا نتونی بفهمی چی میگم ‫اما سعی کن حرفام رو یادت باشه.
‫قدرت مهمترین چیز نیست
‫اینکه قدرت رو برای چی و برای کی استفاده میکنی ‫این مهم تره.
‫- گومی رو ببر داخل ‫- چشم بانو
‫- ارباب جوان بریم ‫- بیاید بریم
‫ما با اینکه همسایه هستیم ‫دیر به دیر شما رو می بینم.
‫جویونگ با شاهزاده سوکیون ازدواج کرده.
‫من میدونم تو برای شاهزاده سوکیون ‫و پسرم چه کار هایی کردی.
‫من فقط دین ام رو بهشون ادا کردم.
‫پسرت
‫یه بچه باهوشه. خوب بزرگش کن
‫برادر!
‫چیزی فهمیدین؟
‫جویونگ باید تا حالا فرار کرده باشه
‫منظورت اینه که ایی مون داره با گه پیل ‫سامون در کوهستان مادو میجنگه؟
‫مطمئنم
‫- ما باید قبل از اینکه این خبر به شهر برسه، فرار کنیم ‫- ولی اونا مثل یه عقاب ما رو زیرنظر دارن
‫میخوام که اسب و شمشیر آماده کنی
‫ما قراره فرار کنیم؟
‫اگه جویونگ موفق شده فرار کنه ‫ما هم باید هرطوری که شده از اینجا خارج بشیم.
‫ما نمیتونیم اینجا بمونیم و بذاریم ما رو بکشن.
‫بانوی من...
‫متاسفم...
‫گفتم که درس بخونی. چرا کاری ‫که بهت میگم رو انجام نمیدی؟
‫متاسفم. از حالا به بعد به حرف تون گوش میکنم.
‫- بس کن ‫- پدر!
‫- گومی رو ببر بیرون ‫- چشم
‫وقتی که گومی بزرگ شد ‫خودم بهش شمشیرزنی یاد میدم.
‫من نمیخوام اون شمشیر به دست بگیره.
‫میخوان اون یه باسواد و ادیب باشه ‫که به دیگران هم تعلیم بده.
‫عجب
‫ما دو تا افکار مختلف برای تربیت بچه مون داریم...
‫یه مبارز یا یه ادیب، اون هرچی که شد ‫بهترین خواهد بود، یه مرد معروف و شناخته شده.
‫ژنرال
‫یه قاصد از قصر اومده
‫این وقت شب؟
‫- ملکه میخواد شما رو ببینه ‫- ملکه؟
‫منو میخواستید ببینید ملکه؟
‫- تنهامون بذار ‫- چشم ملکه
‫من خیلی تنهام
‫اگرچه غمگین ام اما نمیتونم غمگین باشم
‫و اگرچه نگران ام اما نمیتونم نگرانی مو نشون بدم.
‫من مثل یک گل تنها در برف هستم.
‫چی شما رو اینقدر تنها کرده علیاحضرت؟
‫فکر کردم امپراطور به من خبر میده ‫که آخرین حرف هاشو به وی سنگ گفته.
‫من فکر کردم اون دستم رو محکم میگیره ‫و آخرین خواسته های حقیقی شو بهم میگه
‫اما فکر میکنم اون میخواد ما رو ترک کنه.
‫به من بگید چیکار کنم
‫برام اون وصیتنامه رو بیار
‫میخوام هیچکسی نفهمه ‫نه مبارزی و نه وزیری.
‫میخوام اینکارو بی سروصدا مثل ‫نشستن پروانه روی گل انجام بدی.
‫نمیخوام هیچکسی شک کنه که من اینکارو کردم.
‫چشم علیاحضرت
‫تو!
‫چند روز وقت میخوای تا وصیت نامه اعلاحضرت رو برام بیاری؟
‫وصیتنامه اعلاحضرت؟ من چیزی درباره اش نمیدونم
‫نمیدونی؟
‫پس تو باید امشب وصیت خودتو بکنی.
‫اگه تو امشب بمیری، فکر میکنی دنیا ‫میفهمه بخاطر چی مُردی؟ هرگز
‫تو به راحتی میمیری و کسی هم دلتنگت نمیشه.
‫ملکه رو خشمگین نکن
‫تو به تنهایی نمیمیری
‫بلکه دو همسر و هفت فرزند ات هم باهات میمیرن.
‫ای...
‫فکر میکنم تو وصیت نامه رو جایی ‫در درمانگاه سلطنتی مخفی کردی.
‫دوباره ازت میپرسم
‫چقدر وقت میخوای که وصیت نامه رو بیاری؟
‫چقدر؟
‫- شاهزاده ‫- خوش اومدید
‫ژنرال حالش خوبه؟
‫بله همه خوبن و همه چیز طبق نقشه پیش رفت.
‫این لطف و رحمت خداونده. خداروشکر
‫خب چرا تنهایی به اینجا اومدی؟
‫اربابم رفته ژنرال ته جونگسان رو نجات بده
‫تنهایی؟ اون چیکار میتونه بکنه؟
‫منم خیلی نگرانم
‫میموسا!
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫حالتون خوبه؟
‫چی شد؟ گه پیل سامون رو دستگیر کردین؟
‫داستانش بلنده
‫من بعد از اینکه ژنرال سورینگی ‫صحبت کردم، باهاتون حرف میزنم.
‫- یعنی چه اتفاقی افتاده؟ ‫- اگه تنهایی به اینجا اومده، نمیتونه ما رو نجات بده.
‫فکر میکنم سعی داشت با چشمانش چیزی رو به ما بگه.
‫شنیده ام که خیلی سخت دارید تمرین میکنید.
‫در آخرین مبارزه مون، من خودم رو کمی ارزیابی کردم.
‫چرا ما در یک مسابقه ی دیگه از شمشیر واقعی استفاده نکنیم؟ ‫مبارزان باید انرژی یه تیغه ی برنده رو احساس کنن.
‫- موافق نیستی؟ ‫- بله حتماً
‫ژنرال، میموسا اومده.
‫میموسا؟ اون اینجا چیکار میکنه؟
‫- اون پول هایی که گه پیل سامون دزدیده بود رو آورده ‫- چی؟ اون پول ها رو برگردونده؟
‫- فوراً بفرستش داخل، یالا ‫- بیا داخل
‫- حالتون چطوره ژنرال؟ ‫- زودباش توضیح بده. چه اتفاقی افتاد؟
‫ژنرال ایی مون، تجویونگ و افرادش رو سربازان پیشرو کرد.
‫ژنرال تجویونگ به مخفیگاه دزدان حمله کرد ‫و با یک حمله، گه پیل سامون رو دستگیر کرد.
‫- عالیه. یعنی اون داره گه پیل سامون رو برمیگردونه؟ ‫- اما ما به یک مشکل برخوردیم
‫مشکل؟
‫ژنرال ایی مون سعی کرد ژنرال تجویونگ و افرادش ‫رو بکشه و افتخار این کار رو مال خودش کنه.
‫چی؟ اون عوضی دوباره...
‫ژنرال تجویونگ نمیتونه به تانگ برگرده.
‫چون ایی مون دوباره سعی میکنه بکشتش
‫منظورت اینه که تجویونگ از کشور فرار کرده؟
‫اون فرار نکردهو ژنرال ایی مون بیرونش کرد.
‫چی؟
‫پول هایی که من آوردم، اثبات میکنن که دارم راست میگم.
‫شما باید حرف ما رو باور کنید ژنرال ‫ایی مون ما رو مجبور به اینکار کرد.
‫خفه شو!
‫چطور جرئت میکنی منو بازی بدی؟ ‫شما از اول نقشه ی اینو کشیدید!
‫فوراً دستگیرشون کنید!
‫چشم ژنرال
‫صبر...کن
‫ژنرال!
‫تو...
‫اگه ما بمیریم، شما هم سالم نمیمونید.
‫با رفتن تجویونگ، شما مسئولِ فرارش خواهید بود.
‫عوضیا
‫ایی مون، تجویونگ رو بیرون کرد ‫اجناسِ بیرون اینو اثبات میکنن.
‫- پس بذارید ما بریم و خودتونو نجات بدید ‫- خدای بزرگ...
‫اجازه بده ما بریم.
‫ما میخوایم به وطن مون برگردیم ‫و در آرامش زندگی کنیم.
‫پس لطفاً...لطفاً بذار ما بریم.
‫تجونگسان، چطور تونستی؟
‫به من خیانت کردی!
کاری از فروشگاه آجا-آجا ویرایش و تایپ مجدد: سامان startak.iv@gmail.com